A vida é marabillosa.

(Grazas, Alba, pola foto :)

A vida é marabillosa.

[...]

Mentira, a vida e unha gran merda pinchada nun pau de eucalipto, unha boleira  tan grande e tan exposta ao sol que abafa incluso tres parroquias (tamaño Duarría) máis aló de onde está depositada dita frasca. Pero aínda sendo unha boleira de tanto calibre, é unha porcallada das marabillosas.

Hoxe podes estar xenial e mañá o mundo pode caérseche aos pés, por iso hai que aproveitar os pequenos detalles da vida. Detalles como saír da casa ás oito ou nove da tarde e cheirar a terra que comeza a humedecerse co orballo da noite. Erguerse un sábado pola mañá e sentir o aroma a café dende a túa habitación ou abrir un libro por primeira vez e pasar as follas rápido para percibir o olor a tinta, a papel, a novo. E o olor a gasolina, ou a algo acabado de pintar, ou ás faíscas do Lume Novo.

Mirar ao ceo e darte de conta de que, aínda que parecía negro, hai millóns de estrelas. Ir ao baño despois de horas aguantando, abrir a neveira e que haxa algo rico e listo para comer ou meter a man no peto e atopar cartos. Que nas mesas dos bares haxa panos de papel de verdade, e non deses que aínda que son moi amables e che dan as grazas pola visita, son completamente impermeables e te obrigan a limparte aos pantalóns. Comer chocolate (con ou sen pan :), falar unha tarde de moito frío e que saia vapor da túa boca... e a risa, ter ou provocar en alguén un ataque de risa dos fortes, dos que fan saltar as bágoas e doer o abdome.

Chegar ás seis da mañá e deitarte con ese pitido nos oídos que che recorda que foi unha boa festa, o ruído que se produce ao roer unha mazá, ou o das landras e as follas secas rompendo ao camiñar por unha carballeira no outono. O ronronear dun gatiño sobre o teu colo e o son das burbulliñas de embalar ao estoupalas cos dedos.

Vivo aproveitándome dos pequenos praceres da vida, e non só dos que me regalan o olfacto, a vista ou o oído, senón tamén da cama, xa que a maioría dos praceres se atopan entre as sabas e o colchón. Espertar e saber que aínda che quedan moitas horas para durmir, pensar que ao día seguinte é luns, e que sexa domingo. Abrir os ollos no medio dun soño agradable e ser capaz de volver durmir e continualo. Meterse na cama con sabas novas... e o maior pracer de todos, de TODOS: intentar durmir un día de moita calor e darlle a volta a almofada para apoiar a cara no lado frío. 

Hai máis froita no champú dos ricos que no froiteiro dos pobres. - Los Edukadores

L.

Incompetentes asalariados.

Xa é setembro. De feito xa está rematando o mes e o instituto xa empezou fai unha semana. O instituto, ese centro no que vas ser educado por unha serie de persoas cuxa formación ten como obxectivo dominar certos coñecementos e saber transmitilos, xunto con outros principios básicos como son a ética e a moral.  Ademais, contas co privilexio de que o teu traballo do día a día vai ser avaliado dunha maneira xusta e razoable, xa que non se trata de memorizar, senón de adquirir coñecementos que che van ser de utilidade nun futuro. JAH!

Incompetentes cun salario fixo. Fascistas cun xiz na man. Xente obediente que o único que mostran ante as inxustizas é a indiferenza. Iso nos ensinan, a chapar. Non nos axudan a pensar por nós mesmos, a loitar polo que queremos. Non nos ensinan a desobedecerlle a un sistema que ten como obxectivo destruír o ensino público, privándolles a moitos rapaces de optar a uns estudos e un traballo digno o día de mañá. Sociedade de clases? Que va, se somos todos iguais. 

E que esperas deles, se nin sequera lles gusta o seu traballo. Abúrrense, detestan aos seus alumnos (algún alumno ten complexo de profesor tamén), non lles interesa nada nin ninguén. Falemos do prototipo de profesor actual: “Bos días, páxina 123 por favor” (educación ante todo). Xa esta, iso é o único que vai dicir que sexa da súa propia colleita, o demais consiste en dicir o mesmo que pon o libro pero metendo polo medio algún toque persoal estilo “ehhhh” ou “de acuerdo?” que fagan a clase amena e interesante.

 Agora falemos do sistema de ensino actual: Chapar, exame, nota. Chapar, exame, nota. Media aritmética, e outra vez. Chapar, exame, nota... Logo fas selectivo, que son unha serie de exames onde claramente se demostra todo o que sabes e o preparado que estás, e veña, métete na carreira se podes. E se tes aptitudes pero non tes cartos, pide unha beca. Wert e os seus lambecús encárgase persoalmente de revisar tódalas solicitudes unha a unha e ser obxectivamente crítico no momento de concedela ou non. Seguro que cha dan.

Non vos asustedes, estou esaxerando. Non todo o persoal docente é igual de inútil. Sempre vai haber un profesor que pareza súper guai, que lle coma a cabeza aos rapaces respecto a uns ideais, que os impulse a queixarse e a desobedecer e que logo non se responsabilice dos seus actos. Revolucionarios de cartón pedra hainos en todas partes. Ou ese outro que non respecta aos seus alumnos e os humilla diante de toda a clase, facendo que perdan o interese pola materia que imparte. Imbéciles arrogantes tamén os hai en todas partes.

Agora en serio, non todos son iguais. Aínda que a maioría do tempo o pasei con incompetentes, unha das cales me fodeu este curso académico por non saber facer o seu traballo de orientar (facendo xusto o contrario), tamén tiven moita sorte en canto a outros profesores. Persoas que, ademais de ensinarme literatura galega ou filosofía (materias non escollidas ao azar), intentaron que evolucionase como persoa mostrándome que a vida non sempre é como eu quero, que teño uns dereitos como persoa e debo defendelos, porque agachando a cabeza a xustiza non ven soa; que se traballo e me esforzo, podo conseguir o que me propoña. Persoas que intentaron coñecerme e algunha que, aínda hoxe, intenta que aproveite e desenvolva as miñas virtudes artísticas. Profesores que me animaron a seguir adiante, a loitar polo que quero ser na vida e a valorar a cultura e a sociedade que me rodea. E mereceu a pena aguantar a sete ou oito imbéciles, porque os dous ou tres restantes eran realmente boas persoas. Grazas, de verdade.                                                                  

Laura

Galiza

Todo na miña terra é paisaxe
Menos traxe,
paxe
e garaxe. 
                                      
Versos de Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, do Colectivo Ronseltz