Incompetentes asalariados.

Xa é setembro. De feito xa está rematando o mes e o instituto xa empezou fai unha semana. O instituto, ese centro no que vas ser educado por unha serie de persoas cuxa formación ten como obxectivo dominar certos coñecementos e saber transmitilos, xunto con outros principios básicos como son a ética e a moral.  Ademais, contas co privilexio de que o teu traballo do día a día vai ser avaliado dunha maneira xusta e razoable, xa que non se trata de memorizar, senón de adquirir coñecementos que che van ser de utilidade nun futuro. JAH!

Incompetentes cun salario fixo. Fascistas cun xiz na man. Xente obediente que o único que mostran ante as inxustizas é a indiferenza. Iso nos ensinan, a chapar. Non nos axudan a pensar por nós mesmos, a loitar polo que queremos. Non nos ensinan a desobedecerlle a un sistema que ten como obxectivo destruír o ensino público, privándolles a moitos rapaces de optar a uns estudos e un traballo digno o día de mañá. Sociedade de clases? Que va, se somos todos iguais. 

E que esperas deles, se nin sequera lles gusta o seu traballo. Abúrrense, detestan aos seus alumnos (algún alumno ten complexo de profesor tamén), non lles interesa nada nin ninguén. Falemos do prototipo de profesor actual: “Bos días, páxina 123 por favor” (educación ante todo). Xa esta, iso é o único que vai dicir que sexa da súa propia colleita, o demais consiste en dicir o mesmo que pon o libro pero metendo polo medio algún toque persoal estilo “ehhhh” ou “de acuerdo?” que fagan a clase amena e interesante.

 Agora falemos do sistema de ensino actual: Chapar, exame, nota. Chapar, exame, nota. Media aritmética, e outra vez. Chapar, exame, nota... Logo fas selectivo, que son unha serie de exames onde claramente se demostra todo o que sabes e o preparado que estás, e veña, métete na carreira se podes. E se tes aptitudes pero non tes cartos, pide unha beca. Wert e os seus lambecús encárgase persoalmente de revisar tódalas solicitudes unha a unha e ser obxectivamente crítico no momento de concedela ou non. Seguro que cha dan.

Non vos asustedes, estou esaxerando. Non todo o persoal docente é igual de inútil. Sempre vai haber un profesor que pareza súper guai, que lle coma a cabeza aos rapaces respecto a uns ideais, que os impulse a queixarse e a desobedecer e que logo non se responsabilice dos seus actos. Revolucionarios de cartón pedra hainos en todas partes. Ou ese outro que non respecta aos seus alumnos e os humilla diante de toda a clase, facendo que perdan o interese pola materia que imparte. Imbéciles arrogantes tamén os hai en todas partes.

Agora en serio, non todos son iguais. Aínda que a maioría do tempo o pasei con incompetentes, unha das cales me fodeu este curso académico por non saber facer o seu traballo de orientar (facendo xusto o contrario), tamén tiven moita sorte en canto a outros profesores. Persoas que, ademais de ensinarme literatura galega ou filosofía (materias non escollidas ao azar), intentaron que evolucionase como persoa mostrándome que a vida non sempre é como eu quero, que teño uns dereitos como persoa e debo defendelos, porque agachando a cabeza a xustiza non ven soa; que se traballo e me esforzo, podo conseguir o que me propoña. Persoas que intentaron coñecerme e algunha que, aínda hoxe, intenta que aproveite e desenvolva as miñas virtudes artísticas. Profesores que me animaron a seguir adiante, a loitar polo que quero ser na vida e a valorar a cultura e a sociedade que me rodea. E mereceu a pena aguantar a sete ou oito imbéciles, porque os dous ou tres restantes eran realmente boas persoas. Grazas, de verdade.                                                                  

Laura

Galiza

Todo na miña terra é paisaxe
Menos traxe,
paxe
e garaxe. 
                                      
Versos de Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados, do Colectivo Ronseltz

Tempus fugit.

Despois deste tempo, se é que sabedes algo de min, seguro que vos estades preguntando que serie de atentados contra a humanidade pode transformar a unha criatura que só come e caga, nunha persoa tan horrible coma min, coas ideas que me acompañan. Pois ben, teño que comunicarvos que non é problema meu, senón que é xeracional e vouvos explicar as circunstancias que nos levaron a el.

A nosa infancia comeza cos teletubbies, que son catro criaturas de xéneros indefinidos que, non contentos con ter nomes como “Po” ou “Lala” e ter un televisor incrustado no abdome, falan como se inxerisen estupefacientes diariamente, depositados (na miña opinión) por esa aspiradora nas teletorradas esas que almorzaban. Pola aspiradora... ou polo pequeno ese que decapitaron para facer o sol. Oe, que polo menos usaron a cabeza e non o cu, todo un detalle.

Vale, ata aquí normal, cada un que se meta o que queira, pero e que logo empezamos o colexio e aí as cousas empezan a poñerse chungas. Para comezar, obrígannos a comprar plastilina. Esa substancia que, sexa da cor que sexa, vai acabar mesturándose con todo o resto da gama cromática ata dar cor negro. Porque sexamos honestos, ti pensabas que podías separar as cores cando quixeras, pero rematabas cunha bola noxenta que lle intercambiabas amablemente ao compañeiro do lado polo seu taco de plastilina aínda intacto. E parece un xogo inocente de nenos, pero eu vin a algunha pequena comerse plátanos de plastilina, e algo ten que ter esa masa, porque cando chegaba o médico e nos pinchaba, a plastilina funcionaba como placebo. E si, ao mellor son paranoias miñas, pero que me dis do Fluor-kin? A todos nos mandaron ao baño enxaugar a boca con ese líquido rosa, e todos o acabamos tragando, agora non vos queixedes.  Igual que todos comimos algunha vez os palotes con papel. A parte nutritiva da golosina estaba na celulosa!

Logo había outros detalles, como eses punzóns que incitaban á violencia ou o xogo das cadeiras, ese xogo que nos obrigaba a camiñar co cu ladeado, así como a Duquesa de Alba na actualidade. Que mal rollo. O bo do colexio, era chegar a casa e cebarnos a nocilla mentres víamos Gatocan, Shin Chan ou Dragon Ball. Aquelo si que eran debuxos e aprendíase con eles, e non os de agora. E a nocilla, que nocilla! Non como agora, que grazas a ese fenómeno denominado “crise económica” nos vemos obrigados a mercar unha nocilla de marca “Hacendado” que nin sequera se pode untar do sólida que está. E máis tarde, chegou esa idade chamada adolescencia, esa etapa na que todos nos poñemos estúpidos perdidos.Con ela chegou a ESO e, moi ao noso pesar, introducíronnos nun instituto cheo de profesores que nos levaban 3 cabezas de altura, e de rapaces maiores ca nós que fumaban na porta do centro aos que lle tiñamos moito medo. E nós, sabia especie evolucionada, corríamos cara as portas facendo tapóns humanos. Así tres ou catro cursos eh! Uns anos nos que a liberdade se alcanzaba cando te desfacías daquel parte que levaba escrita a túa falta de asistencia/orde a clase.

Eran anos bos, as SpiceGirls xa non soaban na radio e David Civera estaba esquecido, pero non eran anos eternos (excepto para Jordi Hurtado). Despois todo empeorou: o Xabarín xa non tiña cancións como “Estou na lavadora”, Pemán xa non daba o tempo na tele, o reggaeton chegaba aos nosos oídos, Belén Esteban operaba o fociño e o Tuenti transformábanos en canis. O logo de Antena3 pasou a ser laranxa e deixaron de emitir Pratos Combinados na galega! Con esta vida tan dura os adolescentes coma min optamos por conservar a esperanza de que a carta de Hogwarts chegara a nosa casa. Pero esta carta nunca chegou e o que nos queda a todos é seguir cara adiante asimilando a idea de que seremos pais duns rapaces que serán tan estúpidos coma nós ou máis! Pero... ser pai ou nai non é fácil e ao mellor chegamos a ser tan inútiles que nin iso sabemos facer, porque para ser pai hai que ter ben claro que só hai dúas letras que dominan a túa vida como proxenitor. Dúas letras! Da igual o que o teu fillo che escriba nun SMS, pode contarche que perdeu un ollo enfrontándose a un antidisturbios ou mesmo pode aparecer o alcalde do pobo na túa porta dicíndoche algo como “a túa filla xa debe de ir moza e ti tes a contribución sen pagar”. Se es un bo pai, farás uso desas dúas letras e diraslle “Ok”.

E ser nai é incluso máis difícil! Porque non sei vós, pero eu estou segura de que cando diga “a que vou eu e o atopo” non o vou atopar. E se non atopas cousas perdes o teu dereito como nai, e punto. Igual que se non sabes cambiarlle o xénero sen criterio ás palabras chave dunha situación. “Pero que secuestro nin que secuestra, a que vou eu e o atopo!”.